Zioła od zarania dziejów stanowią fundament naszej kultury oraz polskiej duchowości. Towarzyszą nam one nieprzerwanie od narodzin aż do naszej ostatniej drogi. Wierzymy, że każda roślina skrywa w sobie nie tylko lekarstwo, ale też magiczną siłę. Dawniej czerpaliśmy tę mądrość bezpośrednio z uważnej obserwacji przyrody oraz zachowań zwierząt. Przekazujemy te tajemnice z pokolenia na pokolenie, dbając o żywą pamięć o naszych przodkach.
Magia ukryta w poświęconych bukietach
Nasze domostwa chronimy za pomocą roślin poświęconych podczas najważniejszych świąt w roku. Wierzymy, że zyskują one wtedy szczególne właściwości chroniące nas przed wszelkim złem. Szczególną rolę odgrywają tu wianki plecione przez nas na oktawę Bożego Ciała. Wykorzystujemy w nich macierzankę, miętę oraz rozchodnik, który ma skutecznie odpędzać burze. Suche zioła palimy w piecu, gdy nadchodzą groźne, czarne chmury. W sierpniu obchodzimy święto Matki Boskiej Zielnej i święcimy wtedy bardzo bogate bukiety. Wkładamy do nich kłosy zbóż, jabłka oraz liczne lecznicze kwiaty. Wierzymy, że te dary natury zapewnią nam zdrowie oraz obfity urodzaj na polach. Poświęconych roślin nigdy nie wyrzucamy, lecz zawsze starannie je spalamy.
Zioła w rytmie życia rodzinnego
Rośliny towarzyszą nam przy każdym rodzinnym obrzędzie przejścia, nadając im symboliczne znaczenie. Podczas narodzin stosujemy okadzanie izby szałwią i rumiankiem, aby ułatwić poród. Wkładamy dziurawiec do kołyski, by chronić niemowlę przed porywającymi dzieci boginkami. Panny na wydaniu chętnie sieją rutę i mirt, które symbolizują ich czystość. Mirtem dekorujemy stroje dzieci idących do chrztu oraz do Pierwszej Komunii Świętej. Wierzymy, że ta wiecznie zielona roślina przyniesie im szczęście i boże błogosławieństwo. Nawet w obliczu śmierci szukamy pomocy w świecie otaczających nas roślin. Kładziemy czasami umierających na żytniej słomie, by skrócić ich ziemskie cierpienie. Zmarłym wkładamy do trumien zioła z poświęconych wcześniej w kościele bukietów. Na grobach naszych bliskich sadzimy cis jako symbol nieśmiertelności.
Ochrona gospodarstwa i dawne wierzenia
Dbamy o nasze zagrody, dekorując je zielonymi gałązkami brzozy, lipy czy kasztanowca. Wierzymy, że chronią one domy przed pożarem oraz groźnym uderzeniem pioruna. Tatarakiem chętnie wyściełamy podłogi, by odkazić wnętrza i wprowadzić do nich miły zapach. Dawne znachorki wiedziały dokładnie, kiedy zbierać zioła, by miały one największą moc. Robimy to zazwyczaj rano, tuż po całkowitym obeschnięciu rosy. Warto obserwować uważnie cykl księżyca, gdyż rośliny zbierane od nowiu do pełni są najsilniejsze. Nasza tradycja to wielka skarbnica wiedzy, którą staramy się pielęgnować z miłością każdego dnia. Cenimy dary natury za ich ekologiczne walory i siłę, którą nam dają. Wszystkie te praktyki wzmacniają naszą tożsamość i integrują nas z lokalnym dziedzictwem. Chcemy, aby ta naturalna mądrość przetrwała dla kolejnych pokoleń Polaków.
